Vakmanschap is niet altijd meesterschap

Onderstaand een stukje van Jean Luc Cornille

Maya Angelou schreef eens: ‘Ik heb geleerd dat mensen zullen vergeten wat je zei, dat mensen zullen vergeten wat je deed maar, mensen zullen nooit vergeten wat voor gevoel je hen hebt gegeven.’

Dit geldt zeker voor paarden. Je wint hun hart door goede verzorging van lijf en welzijn, je krijgt een speciaal plaatsje in hun hart wanneer je je paard fouten laat  maken, je paard het vertrouwen geeft van zijn eigen kunnen door vallen en opstaan.
De misopvatting die er bestaat is, dat je denkt respect te krijgen door het geven van snoepjes, wortels of andere lekkere dingen of, dat je respect kunt krijgen door het paard te domineren en hem dus niet respecteert als individu. Eigenlijk kun je beter spreken van achting krijgen van je paard.

Voor het paard is het meer overleven dan respect, zij grabbelen in je zak voor snoepjes maar ze mogen je niet, ze gehoorzamen maar hebben geen achting voor je. Het paard dat jou echt ziet als een partner hoeft geen spectaculaire dingen te doen of te krijgen, hij ‘weet’ wat hij voor jou betekent en andersom.

‘Werkelijke vriendschap is, wanneer stilte tussen twee individuen comfortabel is’jlc_1

Er is een fundamenteel verschil in een vakkundig ruiter en een meester in rijden. Een vakkundig ruiter laat het paard de bewegingen uitvoeren, een meester geeft en leert het paard zijn atletische vermogen van zijn lichaam te verbeteren, te verhogen, zodat de oefeningen optimaal en spiergetraind uitgevoerd kunnen worden. Deze vorm van rijden gaat met trial en error voor het paard, in rust, respect en belonen.

La Gueriniere was zo’n meester, hij ‘verzon’ schouder binnenwaarts niet om interessant te doen, hij creëerde schouder binnenwaarts om het atletisch vermogen van zijn paard te verhogen. Meesterschap wordt ook verkregen door je in te lezen in het bewegingsapparaat van het paard en hiervan te leren hoe een paard beweegt. Vanuit deze kennis, begrijp je beter wat je vraagt van een paard en waar zijn kwaliteiten en capaciteiten liggen (en die van jezelf).

Het rijden ligt niet in het uitvoeren maar in de ontdekking van bewegingen van het paard, handelingen van jezelf en samenwerking met elkaar. Hierna volgt de uitvoering en euforie van slagen in de uitvoering.

Jean Luc Cornille is een man met een hoge mate aan rijervaring, die het bewegingsapparaat van het paard en het paard als individu hoog in het vaandel heeft staan.

Zijn schrijven frustreert je, intrigeert je en/of maakt je leergierig. Wat het ook is, je kunt niet om zijn liefde en passie voor paarden heen.

1 reactie op “Vakmanschap is niet altijd meesterschap”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.